Herfst ve Sonbahar


Daha genç bir üniversite öğrencisiyken şiire merak sarmıştım ve mevsimlerin ruh halim üzerindeki güçlü etkisini de göz önünde bulundurursak mevsimler ile ilgili bir şiir yazmamak epey güç olmuştu benim için. Tabii daha sonra bütün Türklerin ucundan kenarından da olsa şairliğe meraklı olduklarını anlamam ile bu şiir merakıma büyük zorluklar ve acılar içinde veda etmek zorunda kaldım. Çünkü düz yazıda olduğu gibi rakibiniz az değildi; kısacık bir sohbetten sonra dertleşme adı altında benimle bir şair edasıyla konuşmaya başlayan o kadar çok insanla karşılaştım ki bu kadar çok şairin arasından sıyrılıp kendi sesimi duyurmak imkansız hale geldi benim için. Sizinle aşağıda dramatik bir şekilde biten bu şair günlerimden kalma bir şiirimi paylaşacağım ama önce neden bu günü bu mevsimi seçtiğimi, daha da önemlisi neden yıllar sonra bu şiiri gün yüzüne çıkarmaya karar verdiğimi açıklayayım.


Geçen sene bu zamanlar telefonumda bulunan “DailyArt” isimli bir uygulamadan her gün akşam saat on yedide aldığım gibi bir bildirim aldım. Her gün bir tablo ile ilgili kısa bir bilgilendirme yapan bu uygulamanın bildirimleri çoğu kez beni heyecanlandırmazdı çünkü gerek benim resim sanatına karşı büyük ölçüde yeteneksiz olmam gerekse bu sanat dalı ile ilgili örgün ya da çevremden herhangi bir eğitim almamış olmam merakımı bir sonraki safhaya taşımama hep engel olurdu. Bazen bu bildirimlerde önceden bildiğim eserlerin önüme düşmesi ile bazen de sırf görsel olarak hoşuma gittikleri için resme karşı olan bu cılız ilgim biraz olsun perçinlenirdi. Fakat bu bahsettiğim gün bildirimini aldığım eser beni on sene öncesine fırlattı adeta. Hem de öyle bir fırlattı ki bir anda kendimi okulların yeni açıldığı bir ekim ayında Dumlupınar Üniversitesi merkez kampüsünde serin bir öğleden sonra yürürken buldum çünkü ressam Leo Gestel yıllar önce yaptığı Herfst (Sonbahar) isimli yağlıboya tablosu ile bana yıllar önce yazdığım minimalist bir şiiri hatırlatmıştı ve bu iki geçmiş bir günde birleşivermişti. İddiam tabii ki Gestel gibi usta bir ressam ile farklı sanat dallarında da olsa boy ölçüşmek değil ama ne yalan söyleyeyim zihinlerimizin bu ortak çalışması ve dünyayı ortak algılama biçimimiz bir hayli hoşuma gitti. Aşağı yukarı bir yüzyıl ara ile de olsa Gestel ile benzer bir manzaraya bakmışız; o çizmiş ben yazmışım.





Çatlamış bir gökyüzü,

Kırık bir güneş,

Yeşermiş otlar,

Üzerlerinde

Kurumuş avare gezen yapraklar...

Ve ben tüm bunları fark ettiğimde,

Yazın kanına çoktan girmişti

Sonbahar.




* Gestel, Leo. Herfst, 1909. Museum Kranenburgh, Bergen. 

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kim Olduğunu Biliyorum

Resim
Kara bir gölge gibi takip etti beni ve kim olduğumu bana hep hatırlattı; bir diğer deyişle aslında kim olduğumu unutmama asla izin vermedi. Nasıl mı yaptı bunu? İlk önce hatıralarla. Kimliğimiz bir bina gibi tuğla tuğla örülürken başımıza gelen kayda değer olaylar bizim sonradan hatıra dediğimiz hatırlama anlarına dönüşürler. Ve hatıralar çoğunlukla güzeldir. İlk gerçekleştirdikleri anda olmasa bile zaman üzerlerine güzel bir cila çektiğinde, hatıraların hatırlaması ve daha önemlisi üzerine konuşulması daha kolay gelir. Kelimenin kökenine vurgu yapar biçimde “Hatırlıyor musunuz?” sorusu ile başlayan bir sohbet herkesin aynı yaşadığı ama herkesin yine farklı şekilde hatırlayıp anlattığı bir hatıranın fitilini ateşler. Bu fitil kimilerimizin zihninde hayran hayran izlediğimiz coşkulu bir havai fişek gösterisini ateşlerken kimimizin kimliğine de kale duvarında gedik açan bir top gibi zarar verir. Farz edelim ki bu hatıra sizin bir sarhoşluk anında merdivenden düşmeniz olsun. Sohbeti aça...
Devamı

Gülüş

Resim
Bir masanın etrafına toplanmışız. Etrafta uzun süredir görmediğimiz arkadaşlarımız... Yeni veya yeniden yapmaya başladığımız şeylerden heyecanla konuşuyoruz. Bu mutlu ortamın hakkını vermek için konularımızı özenle seçiyoruz ki tatsız mevzular açılmasın. Biraz sonra bir garson mekana gelirken mutfağa bıraktığımız pastayı üzerinde yanan mumlar ve maytaplar ile masamıza getirdiğinde herkesin yüzünde bir gülümseme oluşuyor. Ya da bir şaka duyduğunuzda… Mutlu bir haber aldığınızda… Yüzümüzde yine böyle bir gülümseme oluşmaz mı? Oluşur elbette. Ve bunun gibi binlerce durum sayabiliriz yüzümüze bir gülümseme konduracak. Ama bir de sokak vardır. İnsanların her zaman gülümseyerek gezmediği…Ya da akşamları bir bardak çay ya da kahve ile televizyon karşısına oturduğumuzda yüzümüzde illa bir gülümseme olmaz. Peki daha önce hiç gülmedik mi? Neden gülümseyerek gezemeyiz etrafta? Güldük elbet ama o güzel yüz ifadesini sürekli tutmak imkânsızdır açıkçası.  Bizi gülümseten bir andan sonra o gülüş ...
Devamı

Ağrı

Resim
  Ben bedenimde bir ağrı ile doğdum. Daha kendini bile bilmeyen bir bebekken  kahrolasıca ağrı bana neler etti bilmiyorum ama onu tüm varlığı ile ilk kez hissettiğim anı daha dün gibi hatırlıyorum. Bir bahar günü okulu ekip de kuzu kulağı toplamaya gittiğimizde tanıştım ilk kez. Gri kumaş pantolonlu paçalarımızı ıslatan yemyeşil tarlalardan geçtik de hiçbirimizin aklına ertesi gün hocadan yiyeceğimiz dayak gelmemişti. Her yer alabildiğine bahar… Yaşımızdan ve halimizden o kadar mutluyduk ve ölümden öyle uzaktık ki Azrail çıksa karşımıza bir gülümseme ile devirecektik. Yahut hiç bunlara gerek kalmadan onu çocuk aklımızla görmezden gelecektik ki çok şükür karşımıza çıkmaya cesaret edemedi. Yalnızca arkadaşlardan biri sakarca ayağını taşa takıp çürük tahta bir köprü ile daha yeni üzerinden geçtiğimiz azgın nehre kendini kaptırayazdı. Hüzünlü bir kuzu meleyişinin çınlattığı dağların arasındaki bol otlu tarlaya ulaştığımızda duygumuz yorgunluk ve mutluluk idi. Bol bol yedik… Ekşili...
Devamı